Басар жолум алыста,
Баамдап көрүп ар жагын,
Айым, өзүң калыста.
Аз күнөө болсо арылтчы,
Көп күнөө болсо кечирчи.
Көңүлүңдө капанын
Бирин койбой өчүрчү».
Деп ошентип эр Жоодар,
Кылкаранын үстүнөн
Ь1ргып түшө калганы.
Сылык сүйлөп сулууга,
Кол бергени барганы.
Ошондо сулуу Аксаамай
Берметтей көзү жаркырап,
Бетинен нуру чачырап,
Беренди карап ойлонуп,
Бери карап толгонуп:
«Аялдык кылсам болбос — деп,
Анткенде сулууң оңбос — деп,
Шагы сынып калар — деп,
Бала сырттан жолборс — деп.
Көңүлгө тиер айтсам кеп,
Кыялына кетер шек.
Бугорган болсо жараткан
Түбөлүккө жолдош — деп.
Кайран сулуу Аксаамай
Кашкая күлүп турду эле.
Баатырдын шагын сындырбай,
Эки колун сунду эле.
Аксаамай, Жоодар көрүшүп,
Кучактап беттен өбүшүп.
Эңсеп келген эки ашык
Кете жаздап эришип.
Аксаамай менен эр Жоодар,
Экөө турду айкалып.
Кыйыры жок дүнүйө,
Мээримин салып жайкалып.
Адырдагы аркардай,
Кошулушуп турду эле.
Асмакдагы жылдыздай,
Кошулушуп турду эле.
Ак бөкөндүн кылындай,
Суурулушуп турду эле.
Ак буудайдын унуппай,
Жуурулушуп турду эле.