Ошондо сырттан эриңиз,
Айтканынан кайтпаган,
Арстан мүчө шериңиз.
Кармашканда ойдо эле,
Алым жетсе сойсом — деп,
Канына мыктап тойсом — деп.
Сазайын колго берсем — деп,
Жай келатсам жол менен,
Катылып өзү келген — деп.
Кайкы кылыч нар кескен,
Кабаттап кармап сабынан,
Сууруп алып кабынан,
Моюнга шилтеп калганы,
Кыйын болот нар кескен,
Кыл кырккандай жып этип,
Кыя чаап салганы.
Тоголонуп баш кетип,
Карачоктон жан кетип.
Мөңкүп калды коркурап,
Жайылып кызыл кан кетип.
Андан кийин Желдеңиң,
Башты барып кармады.
Мууздоодон житирип,
Найза менен сайганы.
Кайраттанып көгөрүп,
Араң өйдө көтөрүп.
Кайра жерге бир уруп,
Өлгөндөн соң Карачок,
Баш менен Желден, урушуп.
Жапсыз жерден чыр салган,
Карачокту жай кылый.
Кыраан Жоодар эрениң,
Кылычын канга май кылып.
Как талаанын бетинде,
Калдайып нечен дөө калды.
Колу сынып Кылкара,
Кыраан Жоодар жөө калды.
Каалаган ойго жете албай,
Атын таштап талаага,
Тегеренип кете албай.
Кеткен менен эр Жоодар,
Самаган жерге бара албайт,
Кылкара таштап кеткенде,
Кыраандын ою жай албайт.
Ошондо кайран сырттаның,
Куюнга мындай деп айтат,
Кеп айтканда деп айтат:
«Сырдаш болдук экөөбүз, Желдең,
Сыр беришип талаада,
Курдаш болдук экөөбүз, Желдең.
Карачок менен кагыштым, Желден,
Кара күчкө салыштым, Желдең.
Манып болуп Кылкара,
Бир балаага жабыштым, Желдең.
Азап болуп башыма,
Талаада жөөлөп калышым, Желдең.
Акылды мындай табалы, Желдең,
Жаныбарым, Кылкара,
Башын жөлөп чеп берип,
Өлгөнүнчө багайын, Желдең.
Аксаңдатып талаага,
Кантип таштап кетемин, Желдең.
Жанымдын досу, Кылкара,
Муну таштап кеткенде,
Не мураска жетемин, Желдең.
Жилигин оңдоп таңайын, Желдең,
Жыгачтан шакшак салайын, Желдең.